Kala sirep, bumi kala sirep, batara di nusa kabeh padha sirep. Puniki mantrane I Dukuh Jumpungan sing tka pada patuh //o// Iti kawisesan tan kasor dening teguh mwah prakosa, salwirring buta buti tan kawasa deningira. Ma aku angidep ana Sang Hyang Prajapati, akirata rupa dhanawa, sing amara ring mukanku, padharing ring dhadhanku, geni murub ring prabanku, suryandhira ayungku, sapawani ring awak sariranku. Nomarano ngib, sonnasawo ngib, tumbal taksu ngib, jadma manusa ngib, desti leya ngib, japa mantra ngib, tka ngib //o// Nya pangalemsih ring kawula, syakunang sukanta mantranin. Ma Ong Dhadha Gada Sihwdhin ba.

Kala telah ditidurkan, seluruh kekuatan Kala di bumi telah ditidurkan, para Batara di seluruh nusa pun sama-sama ditenangkan. Inilah mantranya I Dukuh Jumpungan yang tidak dapat dilanggar oleh siapa pun //o// Inilah kesaktian yang tidak dapat dikalahkan oleh kekuatan apa pun, oleh segala bentuk kekerasan, segala jenis buta dan buti tidak berdaya menghadapinya. Aku memusatkan pikiran kepada Sang Hyang Prajapati yang meniadakan segala rupa raksasa, tidak ada yang berani menghadang wajahku, dadaku menjadi perisai, api menyala di punggungku, matahari dan bulan menaungiku, angin dan daya hidup menyelimuti tubuh jasmaniku. Segala racun menjadi sirna, segala bisa menjadi sirna, segala tuntutan tumbal menjadi sirna, segala makhluk manusia menjadi sirna dayanya, segala ilmu desti dan leak menjadi sirna, segala japa dan mantra jahat menjadi sirna, lenyap seluruhnya //o// Kini datanglah kelembutan bagi para hamba, semoga segala mantra membawa kesejukan dan kebaikan. Om, “Dada menjadi gada, penuh kekuatan dan keteguhan…” [lanjutan terputus].
