Hana ta waneh ling nikang sastra. Tatapi kecit sisawah prasiksitah, pituh prayatna tawat i so hredat, susila na sarwa janoga sangstutah, gunen nayatieva pitur yaso mahat.
Ka tatapinian mangkana, yadian sawakaning raray prasiksitah, siniksa ta ya sangkan wala, pituh prayatnat, maka nimita prayatnaning bapa mara-marah putra utawa makanimitianta sihning bapa kunang, yan mangkanang raray susilina, kinahan ya dening sila rahayu, sarwa janoga sangstutah, inastuti ya dening samuha sarwa jana, pituh yasa nayanti, winawanira ta yasaning bapa.

Dalam sastra juga dijelaskan hal yang lain. Dinyatakan bahwa meskipun hanya sedikit, apabila anak atau sisya dididik dan dilatih dengan sungguh-sungguh, dengan penuh perhatian dan ketegasan hati, maka mereka akan tumbuh menjadi pribadi yang beretika dan berperilaku susila. Anak yang demikian akan dipuji oleh seluruh masyarakat, dan karena kebajikannya itu, nama baik dan kemuliaan orang tua atau gurunya pun akan meningkat.
Maknanya, walaupun pendidikan itu disertai ketegasan dan kadang menimbulkan kemarahan orang tua atau rasa perih di hati karena harus bersikap tegas, namun apabila anak dibina dengan disiplin yang benar, ia akan tumbuh menjadi insan yang berbudi luhur. Anak yang berperilaku susila akan hidup dalam kebajikan, dipuji oleh semua orang, dan dihormati oleh masyarakat luas. Dengan demikian, kemuliaan dan nama baik sang ayah atau guru pun akan terangkat berkat kebajikan anak atau sisya yang dididiknya.
