14.a. Ajaran Tattwa Ring Ki Panyarikan
Glaring maha sraddha?" Ling sang Pandhya, "Lah hana, yaning sastra mingkene, yaning sas mingkene." Umeneng kapenentthan Kiyai Panyarikan, dadi tumurun sira alinggih soring babaturan sira. Dening kapenetthan umeneng, mojar sang Pandhya, "Angapa kita meneng, tan patakwan mwah; akedik kang kawedhar, kakeh kang kari." Sunahur Kiyai Panyarikan, "Punapa ta sagara jatyanipun, pira kwahing wawadhah masatan kebeka?" Wus mangkana caritanen sira ring paparanten. Irika Kiyai Dawuh anuhun padha abrsih ring Mas. Kunang ajna sang prabhu, denya teka sadinaning enjing tulaka angateraken sang pandhya. Dadyata sira sep bang iwan sira tulaka. Tan warnnan ring awan, dhateng ta sireng Geigel, lumaris mating Padhang, apan sang prabhu sireng Padhang senduta sita Sri Waturenggong, linuka aji. "Malah tuha pwa kita Panyarikan, angliwari kita samaya."

Sang Pendeta menjawab: “Ya, ada ajarannya. Dalam sastra demikian, dan dalam śāstra demikian pula.”
Kiyai Panyarikan terdiam cukup lama sambil memikirkan jawabannya, kemudian ia turun dan duduk di bawah pelataran. Melihat beliau berdiam diri terlalu lama, Sang Pendeta bersabda: “Mengapa engkau terdiam? Mengapa tidak bertanya lagi? Baru sedikit yang dijelaskan, masih banyak yang belum disampaikan.”
Kiyai Panyarikan menjawab: “Apakah yang sesungguhnya disebut sagara (lautan)? Seberapa besarkah wadah itu sehingga tidak pernah penuh?” Setelah mendapat penjelasan tentang itu, dikisahkan bahwa Kiyai Dawuh kemudian berguru (anuhun pada) kepada Danghyang Nirartha di Mas.
Sementara itu, Sang Prabhu (Sri Waturenggong) memerintahkan agar besok pagi Sang Pandita dihantarkan kepadanya. Namun karena kejadian yang tidak terduga, beliau terlambat.
Tidak diceritakan perjalanan Ki Dawuh Baleagung; kini ia telah tiba di Gelgel, lalu melanjutkan perjalanan ke Padang, karena Sang Raja berada di sana.
Sang Raja Waturenggong menjadi murka, sabdanya:
“E, sudah tua engkau, wahai Panyarikan, mengapa engkau melanggar waktu yang telah ditetapkan?”
