15.b. Rahayuning Aji Sang Dwija
Inugrahan. Wus mangkana ingayat tang pecut, tungtungnya metu gni bungkahnya mrtha dadya angarep tang aswa anungkaping we, leb sukunya sapaglangan. Gawok kang wong tuminghal. Tan tucapa ring awan, dhateng ta sirang Gelgel, sang pandhita dinunungaken ring katyagen, mottama panghari wuwu Dalem. Irika matur Dalem ri Dhanghyang Dwijendra, lingnya, “Yeki si Pangeran Dauh angruhuni anuhun paddha, ri paddha sang Dwija, apan sampun suhudan Pangeran Dauh.” Ling sang Dwijendra, “Tanana Sang Hyang Aji tedhakan ngaranya, lwir kadi toya kinucuraken, dadi sreng amit siraji Baturenggong tanharep adiksa. Henengakna rumuhun.” Tucapa ki Gusti Dawuh Baleagung nirit pwa sira mareking Dhangguru. Ndan ki Gusti Dawuh angaturaken anak nira stri ring Dhangguru, kecen Ida Ler de Dangguru, rwa wija nira laki-laki.

Setelah itu pecut (cambuk) diangkat; dari ujungnya keluar api, sedangkan dari ujung bawahnya keluar air. Seketika kuda-kuda penarik kereta itu melompat melewati sungai yang meluap, dan kaki-kakinya hanya tenggelam hingga sepergelangan saja. Semua orang yang melihatnya menjadi sangat kagum.
Tidak diceritakan keadaan sepanjang perjalanan; Sang Raja akhirnya tiba di Gelgel. Sang Pendeta kemudian diasramakan pada sebuah kathyagan (tempat suci). Sang Raja memberikan penghormatan yang sangat utama kepada Sang Pendeta.
Pada saat itu Sang Raja bersabda kepada Sang Pendeta: “Sekarang Pangeran Dauh telah lebih dahulu berguru kepada Paduka, sehingga hamba menerima sisa ajaran saja.”
Sang Pendeta bersabda: “Tidak ada yang disebut ajaran rendah; ajaran itu bagaikan air yang mengalir, menghidupi di mana pun ia jatuh.”
Cerita ditahan sejenak.
Dikisahkan bahwa Ki Gusti Dawuh Baleagung selalu menghadap Sang Guru. Ki Gusti Dawuh kemudian mempersembahkan putrinya kepada Sang Pendeta. Putri itu kemudian diberikan Sang Pendeta kepada Ida Ler. Dari pernikahan itu lahir dua orang putra laki-laki.
