51.a. Dharma di Tengah Wabah
antuk jagate rusik, katah padhem kagringan. Dhanghyang Ida miragi alon mawacana. “Nah, jantosin malu dini,” raris Dhanghyang mayoga mangranasika, manguncarang mangastuti, ngarcana Sanghyang Surya, wyakti Ida siddhyajnana.
Sang Hyang Surya mangrawuhin nyalantara ring ambara sampun trang ksaksi. Dhanghyang Wahu Rawuh pranamya nunasang sangkan geringe mangkin, mati tan wenang tawar.
Hyang Surya Ida mawareh: “Ne karenaning ada gering tuwi ring Bali rejya, Hyang Mahadewa ida runtik, apan manusane tan maupakara, patuh ring kebo sampi, twara ja mahayu awak. Jani Dhanghyang narthayang pawarah Sang Hyang Widhi, Widhi sastra arannya, apang aturut di Bali.”
Ling Sang Hyang Siwa Raditya: neher muksaha yen pawarah Sang Hyang sami sampun teles kasuratang, puput munggah ring lepihan.
Indik upakara sami tumbuh dadi manusa, manusa yajña kardhinin. Sasampune Dhanghyang polih warah-warah, raris Ida ngawacana…

Kerajaan berada dalam keadaan rusak; banyak rakyat yang jatuh sakit dan meninggal. Setelah mendengar keluhan para utusan, Danghyang Wau Rauh bersabda pelan, “Baik, tunggulah di sini.” Beliau kemudian duduk beryoga, memusatkan pikiran, mengucapkan Weda Mantra. Dengan batin yang sangat suci, beliau “menuju” Sang Hyang Surya. Tampak jelas seolah Sang Hyang Surya hadir di angkasa.
Kepada Sang Hyang Surya, Danghyang Wau Rauh menanyakan sebab munculnya penyakit dan kematian yang tak dapat dicegah itu. Sang Hyang Surya pun bersabda, “Penyakit yang menimpa Bali ini adalah karena Hyang Mahadewa sebagai penyebabnya — sebab manusia tidak lagi melaksanakan upacara sebagaimana mestinya. Keadaan mereka seperti kerbau dan sapi yang tidak pernah membersihkan diri. Sekarang, Danghyang harus menjelaskan sabda Sang Hyang Widhi tentang Widhisastra, agar dilaksanakan kembali di Bali.”
Demikian sabda Sang Hyang Surya (Siwa Aditya), lalu beliau menghilang. Semua sabda itu telah tersurat jelas dalam kitab-kitab tentang upacara. Setelah menerima wahyu tersebut, Danghyang Wau Rauh pun bersabda…
