19.b. Jejak Rambut Siwi
Kosa hinunggwakning kana, neher mojar: “Lanya kita, yeki kesangkwî siniwi denta.” Ri wus mangkana dadi pramasuka wwang irika aneda tur anembah. Ya ta matangnya pura ika sinung aran Rambut Siwi, teher katekeng mangke.
Tucapa Empu Dhanghyang Nirartha, sighra lungha sira mintar saka rikang parhyangan saha rowang tumut. Kunang Empu Dhanghyang tan sah ngawa saklimatan ri tambihing samudra, kapwa ngende para arsa lengeng alep nikang salwiring winulatan, parantyaning tengah kadi gunung retha lewih pawitra suddha nirmala katon lwirnya. Dadya hana hyun sang Pandhya gawe parhyangan riki, wastu hana wwang kapanggih anjala iwak ing tepi; yeka nung winarahaknira de sang Yatindra, kinonire sawonghing desa ikang gawe parhyangan ri sebraning parangan, lwih pawitranya, hinaranan Parahyangan Pakendhungan, huneng tengahing…

Beliau bersabda:
“Ambillah ini — rambutku — supaya engkau memujanya di sini.”
Setelah itu orang-orang di tempat itu merasa sangat gembira dan penuh bakti. Karena hal tersebutlah pura itu kemudian diberi nama Pura Rambut Siwi, dan dikenal hingga sekarang.
Danghyang Nirartha melanjutkan perjalanan, cepat beliau meninggalkan tempat tersebut bersama para pengiringnya. Beliau terus berjalan menyusuri pantai, menikmati keindahan samudra yang luas. Tidak pernah beliau membawa perbekalan, namun seluruh perjalanan dipenuhi kebahagiaan, karena apa pun yang dipandang menjadi seakan suci dan menenteramkan.
Tiba-tiba beliau melihat sebuah pulau karang kecil, tampak seperti gunung kecil yang sangat suci, berdiri di tengah lautan. Timbullah keinginan Sang Pendeta untuk mendirikan parhyangan di sana.
Ketika itu terlihat seorang nelayan sedang mencari ikan di tepi pantai. Sang Pendeta pun memberi tahu nelayan itu, agar masyarakat desa membuat parhyangan di atas karang suci seberang pantai tersebut. Tempat itu kemudian dinamai Parahyangan Pakendhungan, terletak di tengah laut, dan sampai sekarang dikenal sebagai…
