50.b. Anugerah Penawar Wabah
kebo sapi manusane leteh daki, apan yajñane tan puput. Katah kirang pangacinya, awinan Bhatara runtik nggawe grubug, sakit tan siddha tinamban, jagat Baline kagringan, seneng sakit sore mati. Carunin mangkin nyangetang.
Usada mantre tan mandi, eweh dadukune sami, manca punggawane rarud, mangungsi ka Sweca Pura, tangkil ring lungguh Sri Aji Waturenggong antuk ewehe kalintang.
Sami matitir mamunguwang, mangda Dalem mamawosin reh grubuge banget pisan, becik gelis hatur uning ka Uluwatu ne mangkin, matur ring Hyang Wawu Rawuh, reh Ida dewa sakala uning ngamrthanin gami tuwi mrlina, mabhukti ring Gadhingwani.
Sampunika pateh ature sinamyan. Dalem Ida nagining, raris Ida mapotusan tangkil ka Mu Watu. Lungha tang utusan gelis. Tan kawarnan ring awan, kacarita sampun tangkil, i putusan mayumbah, raris nguninga kadi bawos Sri Aji…

Upacara-upacara di Bali pada waktu itu banyak yang tidak dilakukan dengan sempurna. Akibatnya, kerbau, sapi, bahkan manusia menjadi “kotor” secara niskala; yadnya tidak lagi lengkap sebagaimana mestinya. Karena kekurangan upacara itu, para dewata menurunkan penyakit, jenis sakit yang tak ada obatnya. Usada dan mantra yang biasanya ampuh menjadi tidak bertuah, para balian pun kewalahan. Keadaan semakin kacau.
Para pemimpin desa akhirnya banyak yang mengungsi menuju Swecapura, memohon petunjuk kepada Raja Waturenggong, sebab wabah sudah meluas. Semuanya mendesak agar perkara ini dibicarakan segera, karena penyakit menyebar dengan sangat cepat. Mereka sepakat bahwa kabar ini harus disampaikan ke Uluwatu, ke hadapan Hyang Wau Rauh (Danghyang Nirartha), karena beliau adalah wiku suci bagaikan dewa yang mampu menyembuhkan dunia—sebagaimana pernah beliau lakukan di Gading Wani.
Raja menyetujui usulan itu dan memerintahkan seorang utusan berangkat menuju Uluwatu. Tidak diceritakan keadaan sepanjang perjalanannya, namun sampailah ia di tempat itu. Sang utusan menghaturkan sembah dan menyampaikan pesan sebagaimana sabda Raja.
