28.b. Dhawuh Sang Maha Rsi
mantuk ring Empu Kidul, sira paraganing pustaka kabeh. Wus mangkana, getis praya mantuk Empu Dwijendra ring Siwa loka, manambah anak nira kabeh, mwah anak nira kalih kang mingsor kapwa nembah ri pada sang lungha. Wus mangkana, nembah sira Aji Bhaturenggong mwang Pangeran Dhauh ring guru nira, keringing pararya kabeh, tekkaning kawula kabeh. Ri wus mangkana, lumampah Dhanghyang Dwijendra umungsi giri Pacatu, kiduling bhumi Badung, bhribhayanya umantuk rumuhun maring Majapahit, pangenangen Siwa loka, angambah Sumeru, mangkana pangenangen nira Sang Dwija. Tan dwa dhateng ring giri Pacatu kulon i ngungkuling jaladri, kapanggih jong besar tar kawasa lumaku, kajahat karang ri ujunging giri kulon, tepining sagara ing sor, mangenangen Empu Dwijendra, kalingane jong besar tan kawasa.

Setelah itu seluruh pustaka diserahkan kembali kepada Empu Kidul sebagai penjaga utamanya. Selesailah segala urusan, dan tibalah saatnya Danghyang Dwijendra bersiap kembali ke Siwa Loka. Semua putra beliau menyembah dengan penuh hormat, termasuk dua putra bungsu yang turut memuja ke hadapan sang ayah. Setelah itu Raja Waturenggong dan Pangeran Dauh juga menghaturkan sembah kepada gurunya, diikuti oleh para arya dan seluruh rakyat yang hadir.
Usai segala penghormatan, Danghyang Dwijendra berjalan menuju Giri Pacatu di selatan tanah Badung. Niat beliau adalah kembali lebih dahulu ke Majapahit, sebelum akhirnya menuju Siwa Loka melalui Gunung Semeru—itulah tujuan akhir yang beliau bayangkan dalam batinnya. Tidak lama kemudian sampailah beliau di ujung barat Bukit Pacatu yang menjorok ke laut. Dari tempat itu beliau melihat sebuah jong besar (perahu besar) yang bocor dan tidak dapat lagi berlayar, tersangkut pada karang di bawah tebing. Sang pendeta termenung sejenak memandang perahu bocor itu, menyadari bahwa ia tidak mungkin lagi digunakan untuk berlayar.
