22.a. Lugra Pura Tugu
Sang yati haneng natar, sighra mayoga sira, dadi saksana blah singhra parhyanganika rusak kabeh. Nangis pwa ya ikang pamangku ngaksama ri jong sang Pandhya, mangasih-asih minta sarunata, tulusih ira sang munindra, hetunya mwah kadi lagi tan durus rusak parhyanganya. Mangkana atur nira pamangku, manembah ri sang yati wara, karuna hyunira sang munindra mangisihi pamalakwanya, siddhi wakya sira mwah kadi nginĕ katon. Sukha girang citanya pari pinina kadi lagi lwirnya.
Rika sang Pandhya mojar ri sirang pamangku, “Yeki kancing gelungku pasungngangkwī kita, ungguhakna ring paryanta hanengke.” Mangke iking parhyangan ngaran Pura Tugu, karengo tekeng wekas nahan wakya nira sang yati siddhi. Sighra sira lungha, ngetthan laku nira wawang praptang Samprangan, mararyan sira, dadyana pewakang dwaran bhajra pinuter, ngawang-awang manĕjija…

Sang Yati lalu duduk di natar (halaman dalam) pura dan segera beryoga. Tiba-tiba bangunan parhyangan itu runtuh seluruhnya. Sang pemangku menangis, memohon ampun di hadapan kaki Sang Pendeta, memohon belas kasih dan pertolongan agar pura itu dipulihkan kembali seperti sediakala. Ia bersujud dengan penuh kerendahan hati.
Sang Munindra merasa iba melihat kesedihan pemangku itu. Dengan kesaktian siddhi beliau, seketika pura itu kembali pulih, berdiri seperti sebelumnya, seakan tidak pernah rusak. Sang pemangku sangat bergembira; hatinya dipenuhi rasa syukur.
Kemudian Sang Pandhita bersabda kepada sang pemangku:
“Ini kancing gelungku, jadikanlah ini sebagai pusaka penjaga pura. Simpanlah pada tempat sucimu.”
Karena sabda itu, parhyangan tersebut diberi nama Pura Tugu, sebab mendapat pusaka dan anugerah siddhi dari Sang Yati.
Setelah itu Sang Pendeta segera melanjutkan perjalanannya ke arah timur. Tidak lama kemudian beliau tiba di Samprangan, dan berhenti di sana. Tiba-tiba beliau mendengar bunyi genta yang berputar bagaikan vajra, terdengar halus di angkasa…
