ri mimba sadinten, ring kuta sadinten, atur tadah pwa kang sakuwu-sakuwu. Wus mangkana andarung tang palwa maréng Tuban, Klahan, Kadongayan. Nahan tang séséh, Génggodaka, Yangkah, Yuman, kongang tang Jembrana. Wus mangkana acancang tékang banawi, mala angibeki muwara, pinareki jong pamarekan tinontoni wong sakawan. Sadinten siréngkana, kampuhawang amét tirta saking bawana, Nini wiku kang Blangbangan, Panarukan, byakta panghyangéngang kapurancak. Manggeh mangutang anonton. Palayar ikang banawa, byakta ceta nukésmang sagara, angagra lor lakunira, anut piniggiring sagara rupek, kabetang pulwa mwang pagalingan. Awatara saptadinten pwa lawas siréng awan, kadungkap pwa Tlagorung, kalintang ikang Pajarakan nyep pwa tang anga ngaksi. Nimitanya mangkana, apan Manasija nglalana, angataka ya kanggeh ing anonton. Kawuwus Dé Hyang Darmaja pustaka Sang Kumara Singsal, atemah manusa,
❖ ❖ ❖
Mereka singgah sehari di Mimba dan sehari di Kuta, menerima jamuan dan persembahan dari para pemuka setempat. Setelah itu, iring-iringan kembali berangkat, mengarungi lautan menuju Tuban, Klahan, dan Kadongayan. Demikian pula daerah-daerah pesisir lainnya dilewati—Séséh, Génggodaka, Yangkah, Yuman—hingga akhirnya mencapai wilayah Jembrana.
Sesampainya di sana, kapal-kapal ditambatkan dengan rapi; layar-layar diturunkan, dan muara sungai tampak ramai. Perahu-perahu kecil mendekat untuk menyambut, disaksikan oleh banyak orang. Sehari penuh mereka berada di tempat itu. Para penumpang kemudian mengambil tirta (air suci) dari alam setempat; para wiku perempuan dari Blangbangan dan Panarukan tampak memimpin upacara, menandai penghormatan dan penyucian. Banyak orang datang untuk menyaksikan.
Kapal-kapal lalu berlayar kembali. Laut tampak tenang dan jernih; arah perjalanan menyusur ke utara, mengikuti garis pantai yang berkilau. Pulau-pulau dan pelabuhan-pelabuhan terlihat silih berganti di kejauhan. Tujuh hari lamanya mereka berlayar di siang hari, hingga akhirnya tiba di Tlagorung. Dari kejauhan tampak wilayah Pajarakkan, dan orang-orang pun berkumpul untuk menyaksikan kedatangan mereka.
Perjalanan itu demikian adanya, karena Manasija sedang berkelana—ke mana pun ia melangkah selalu menjadi tontonan. Sebagaimana dikisahkan dalam ajaran Hyang Darmaja yang tertulis dalam pustaka Sang Kumara Singsal, pada akhirnya semua itu bermuara pada perjalanan manusia dalam menjalani kehidupannya.