ring mantukira sakéng yawa maréng Pura, yan tan makaadudang, mangutus ta sira kris, kitinjak Lesung, tandwa sinampingan déné Ki Capung, sinunduk dén Palangsoka, tandwa sira bangkéwang, kena kibanyaga, lingé Ki Capung, Mangsub I Palangsoka, lingé Ki Gusti Talabah masuk durung tutug glisan dané pejah, padem madadagan lawan Ki Bandesa, Ki Capung tan kataman wikara, manrus antuk umakara tuduh, Dé Rakryan Pandé, mangkana ling agumbung alawas-lawas, pwa kala, licin Ki Capung, yantuk Ki Gusti Pandé Kala desa, matur pwa siréng Dalem, satingkahira polih karya, suka pwa Dalem, nihan Pandé Ni kaliyuga, amralayakna resres pwa Sirakryan Pandé, apan Ki Capung padem, olihnya gumbung, laguné sinaba ring jro, tan ana pwa ya anaga ring kmeng kmiha nika, tandang yaha manékléyan, tan wruh kang gebagan ika, tumuli tinumbak, marmané padem, sapademé Si Capung, angulun-ulun rabiné anangis, sasambaté, mati saja ko cai jani,
❖ ❖ ❖
Dalam perjalanannya kembali dari Jawa menuju Pura, tanpa banyak berbasa-basi, ia mengutus keris. Kakinya menginjak lesung sebagai tanda laku. Saat itu Ki Capung berada di sampingnya; Palangsoka menusuk dari arah depan. Maka orang itu roboh—terkena tusukan.
Kata Ki Capung:
“Masuklah, Palangsoka.”
Namun Ki Gusti Talabah belum sempat menuntaskan urusan; ia meninggal di tempat, bergelut bersama Ki Bandesa. Ki Capung tidak terkena hukuman apa pun; ia menjalankan perintah Rakryan Pandé sesuai petunjuk.
Demikianlah waktu berjalan lama. Ki Capung dikenal licin dan lihai. Ketika saat dan tempatnya tiba, Ki Gusti Pandé Kala Desa menghadap Dalem dan melaporkan hasil pekerjaannya. Dalem pun berkenan dan bergembira:
“Inilah Pandé pada zaman Kali Yuga.”
Musibah pun menimpa Sirakryan Pandé: Ki Capung tewas, tertimpa lumbung. Jenazahnya dibawa masuk ke rumah; tak ada tanda-tanda perlawanan atau peringatan apa pun. Ia maju tanpa curiga, tak mengetahui bahaya yang mengintai, lalu ditombak—itulah sebab kematiannya.
Saat Ki Capung meninggal, istrinya meraung-raung sambil menangis dan berseru:
“Mengapa engkau mati sekarang?”