Wus mangkana, mijil pwa Sang Hyang arupa kala, asoca pwa sira tunggal, nahan ta wuwusnya ; Suwung-suwung, mangkana lingan Sang Hyang, Kunang ikang wang sing arupa daha ya pejah. Wus mangkana brasta pwékang Majapahit, kadi tinunwan, mulih pwa yasa kadi tuna, apan sidi-sidya, mokṣahatmaka tan pamengan siréng sunyataya, ikang mas-mani nguniwéḥ tang kadyatitiksba mantuk maréng Pasuruhan, Brangbangan, nguniwéḥ kang maring Balirajya, kasampirnya maréng Madura. Nengakna kata. Tucapa ta sira kyadi Patih Madura, anembah si sang kawitasira, sira ta lumakwa kasasar, Ndan inundang pwa siwi prastaséni ndatan karuwat pwékang mala sang kawitanira. Ikang Ratu samanta sakéng dura désa, ya tika sinuruwan, makamukya sira Sri Aji Bali, Brangbangan, Pasuruhan,
Palémbang, nguniwéḥ saking pulo Cina, Makasar, Nahan siratu sura awadwa sakti bancéng, Kunang Maharaja Rum, sira ta sinurwan, tan kauntap,
❖ ❖ ❖
Setelah itu, muncullah Sang Hyang dalam wujud Kala, tampil sendirian dengan kekuatan yang menggetarkan. Inilah sabdanya:
“Suwung… suwung… (kosong, hampa).
Demikianlah hakikatnya.”
Demikian sabda Sang Hyang. Adapun manusia yang tidak memiliki wujud sejati—yang hidup tanpa kesadaran hakikat—pada akhirnya akan binasa.
Sejak saat itu, Majapahit pun runtuh, seperti pohon yang tumbang. Segala kejayaan kembali menjadi sia-sia, lenyap seperti debu. Namun bagi mereka yang telah mencapai kesempurnaan, keadaan itu justru bermakna moksa, pelepasan jiwa tanpa keterikatan, menyatu dengan kehampaan sejati (sunyatā), tanpa lagi terseret oleh ikatan duniawi.
Emas dan permata yang dahulu diagungkan, begitu pula para tokoh besar masa lampau, berpencar dan kembali ke wilayah masing-masing: ada yang menuju Pasuruhan, Brangbangan, ada pula yang kembali ke Bali, dan sebagian tersingkir ke Madura.
Dengarkanlah kisah ini dengan saksama. Diceritakan pula tentang para patih dari Madura, yang datang menyembah leluhur dan asal-usulnya. Ada yang tersesat dalam langkah hidupnya, namun tetap dipanggil dan diberi kesempatan untuk memperbaiki diri, agar terlepas dari noda dan kesalahan leluhurnya.
Para raja bawahan dari negeri-negeri jauh pun dipanggil dan dihimpun kembali. Yang menjadi pemuka di antara mereka adalah Sri Aji Bali, Brangbangan, Pasuruhan, dan Palémbang. Bahkan datang pula utusan dari negeri seberang: Cina dan Makasar.
Demikian pula disebutkan Maharaja Rum, seorang penguasa yang besar dan sakti. Ia pun diundang dan dihormati, tanpa rintangan, sebagai bagian dari tatanan baru yang tengah dibentuk.