Pangandikan Dalem pradnyan Pangéran Talaga, angingédané buduh-buduhan, was mangkana Ki Gusti Jlantik sira carita, ring patining sang bapa, angga nguyung, ala sira guru ta lwah kalang dadi lintah ta sira, duk patinira alabuh apuy, matur ring dang guru anunas marga, kéca saika, apan ujar ing Rakryan Guru talpaka ring sang wéka, akén anyupatakena malanira, dané mati rana, marmané akarya gita, dalu déning kadalurung anuting ulah durjanéng budi, tandwan anakti pwa sira, kryan alanika, ring cungkubing karoti, ana ta sabda Bhatari Hyang Suksma, Mantuka Ki Jlantik, katekan tang sinadyanta, wus mangkana, linging Hyang Suksma, lejar pwa Ki Gusti Jlantik, neher ta sira mantuk, ri wekas, ana pangandikan Dalem, É Ki Jlantik, kita adun Dalem, maring Blangbangan, lingira, suka pwa kawula anuhun adnyana Dalem, wus mangkana, pada amawit angusi kuhunya, tur Ki Gusti Nginté suprajnnya Dalem, teka samaya, mangkat Ki Gusti Jlantik, lingé ring rabinira,
❖ ❖ ❖
Dalem berpesan dengan kebijaksanaan kepada Pangéran Talaga, agar mengendalikan perilaku yang kacau dan tidak waras. Demikianlah kisah Ki Gusti Jlantik tentang wafatnya sang ayah. Dalam dukanya, ia merasa terombang-ambing, seakan kehilangan pegangan. Ia menganggap air dan lumpur sebagai guru—hingga hidupnya seperti lintah yang melekat. Pada saat ayahnya wafat, ia jatuh ke dalam api kemarahan.
Ia pun menghadap Dang Guru memohon petunjuk jalan.
Namun nasihat dari Rakryan Guru terasa menyakitkan bagi hatinya, sehingga ia memendam luka. Karena kematian di medan perang, ia lalu menggubah tembang ratapan; malam-malamnya diliputi kesedihan, dan ia terhanyut oleh perilaku buruk yang lahir dari budi yang gelap. Pada saat itulah kesadaran menamparnya—ia tersadar di cungkup Karoti.
Tiba-tiba terdengar sabda Bhatari Hyang Suksma:
“Pulanglah, Ki Jlantik. Engkau telah mencapai apa yang engkau niatkan.”
Mendengar itu, Ki Gusti Jlantik pun kembali.
Pada akhirnya, Dalem bersabda:
“Wahai Ki Jlantik, engkau aku tugaskan ke Blangbangan.”
Ia menjawab dengan tunduk:
“Hamba bersukacita menerima titah Dalem.”
Sesudah itu, mereka berpamitan, membersihkan diri dari duka yang tersisa. Ki Gusti Nginté, atas kebijaksanaan Dalem, menunggu waktu yang tepat. Saat tiba waktunya, Ki Gusti Jlantik berangkat, seraya berkata kepada istrinya…
