déning kasaktyaning Sang Pandya, dadi ta sula ikang pandung, mamindah taya ring sira, lingida, ulyang ipun bébék anaké, raris ipun kawasa, malih ana wang katebek, aranin ipun mamisuh, tandwa katurun ikang wang maréng pakcan, kincan dén Ida, né manebek lawan baluné kang tebek, pangandikan ida, saja somah I Luhé mamisuh, atur baluné, tan wenten singgih Ida, manawi kèwanten gelah ipun ilang, ipun mamisuh, inggih wenten singgih Ida, biyun
ipun ilang, juwang maling, punika ipun mamisuh, pangandikan ida maboya ké cai puniki Manawa mamaling, biyuné, satur ipun baan ya pekik pakencan ida sapunika, tandwa mangaku ipun, karanak ipun mamrediyang anyamané ngelah umah, mboya mbaang ipun, punika alihang ipun kadi-kadi, kinenca patut danda pati, raris tinuwék, mwang ana janman danda pati, tan ana mabasta, katurin Ida mangencanin, Ida tan arsa, andikayang Ida prawani, yakti nora, wekasan pangandikan ida, samakala janmané, punapi cai maniman,
❖ ❖ ❖
Karena kesaktian Sang Pandya, maka tali jerat (sula) yang digunakan untuk menangkap orang itu berbalik arah, dan justru mengenai dirinya sendiri.
Sang Pandya berkata:
“Pulangkan anakmu.”
Seketika orang itu tak berdaya.
Kemudian ada orang lain yang tertangkap, ia dituduh berkata kasar dan memaki-maki. Orang itu dibawa ke hadapan Sang Pandya dan diperiksa.
Sang Pandya bertanya:
“Apakah benar istrimu memaki-maki?”
Suaminya menjawab:
“Tidak, Tuan. Ia hanya marah karena hartanya hilang.”
Sang Pandya berkata:
“Benar demikian. Hartanya memang pernah hilang, dicuri orang, itulah sebabnya ia memaki.”
Lalu Sang Pandya bertanya langsung:
“Apakah engkau yang mencuri harta itu sebelumnya?”
Orang itu gemetar hebat di hadapan Sang Pandya, dan akhirnya mengakui perbuatannya. Ia mencuri karena ingin memperbaiki anyaman rumahnya, namun tidak punya biaya, sehingga mengambil milik orang lain.
Perbuatannya itu layak dihukum mati, maka ia pun dijatuhkan hukuman. Ada orang-orang yang memang pantas menerima hukuman mati, tanpa pembelaan apa pun.
Namun ketika dimohonkan pengampunan kepada Sang Pandya, ia tidak serta-merta mengabulkan. Ia menimbang dengan jernih dan adil.
Akhirnya Sang Pandya berkata:
“Pada saat manusia melakukan perbuatan nya, apakah ia benar-benar berpikir?”