kunang singitnya nguni, ri patinira Sri Juru, brasta pwang wadwa Bali tan pasésa, mangké malih idepnya byakta mbhuru kenas, juga aniwarya, tan titenen sapatya nira Jlantik, mati mongganggili, gupyanen kang mantuking Bali tekéng pura, asung awreta, umumg tangis ikang wadu, katuri Twan Panginté, sira ta maturing Dalem, ling I Déwa Bekung, ah, menang kapo Ki Jlantik, kapok ya andadi kawula, tan open pwa Sri Aji, alin-alin ring patinirang Jlantik, ngesngesen ikang Balirajya, sira nginté kamagé mépuh tan ruh ulaha, wusa mangkana, kasuwen lipur pwa laranira Sang Amawa Rat, wétninig ananak nira Jlantik, anakya umetu, apan rabinira garbini, wau walung lék, kakung sang umijil, ya tika srepinula-pali dé Sri Aji, tininguni upakara, ikang raré, binecikan, ingaranan si raré Si Bogol, ling sang bapa nguni, apan tilar sanjata, wusa mangkana, alawas bangtitan, pejah pwa Ki Gusti Manginté, sapejahira, ana ta anakira Kryan Manginté karo abhiseka pwa Ki Gusti Agung,
❖ ❖ ❖
Adapun kisah yang tersisa dari masa lalu: sejak wafatnya Sri Juru, pasukan Bali hancur tanpa sisa. Kini yang teringat hanyalah perburuan dan pelarian yang tak terelakkan. Kematian Jlantik pun tak sempat disaksikan dengan layak; ia gugur di medan, tanpa upacara, sementara yang selamat bergegas kembali ke Bali menuju pura, membawa air suci. Tangis para perempuan menggema.
Kabar itu disampaikan kepada Tuan Panginté. Ia lalu menghadap Dalem. I Déwa Bekung berkata:
“Ah, Ki Jlantik telah menang— namun ia pun telah selesai menjadi abdi.”
Sri Aji tidak segera memberi tanggapan. Ia merenungi wafatnya Jlantik, dan kesedihan itu menggetarkan Balirajya. Panginté yang bijak memilih diam, menahan diri agar tak memperkeruh keadaan. Seiring waktu, duka Sang Penguasa Negeri berangsur terhibur.
Penghiburan itu datang dari keturunan Jlantik: seorang anak lahir, karena istrinya tengah mengandung—baru delapan bulan. Anak laki-laki itu lahir dan disambut serta dilindungi oleh Sri Aji. Upacara dilaksanakan; sang bayi dirawat dan dibesarkan. Ia diberi nama Si Bogol, sesuai pesan mendiang ayahnya—sebab senjata telah ditinggalkan, dan hidup baru dimulai.
Waktu berlalu. Ki Gusti Manginté pun wafat. Setelah kepergiannya, putranya, Kryan Manginté, kemudian diangkat (abhiseka) menjadi Ki Gusti Agung.