ling Sri Aji, aki angaya, karya Dalem, kita pinaka papadu, liling anana kita, ana nyaman kita, kita andadosaken; Ika cananganingsun, kata aselet, mangkana ling Dalem, lejar manahé Ki Jumbuh, makacem kang sameton kabéh; Inggih sandikan I Déwa, tumuli amit pwa sami, iniring déning sametoné kabéh, dadya ta kagayat kanganonton, kadi sira ta gumantya, tandwa ta prapta pwa Jumbuh ri arepira, Kyayi Pinatih pérot, lingira; Aja ta sira kadi wingibanginté, yatna-yatna ta sira, linge Ngurah Batan Nyuh; Sandikan I Gusti, saksat I Gusti wantah ica ring tityang, kuneng ika keris dumun wus ingaturaken, nihan kacaritané, Batan Nyuh Ngurah, nengkna kata, tucapa ta Sri Aji Kreta wiryaniréng Balyaraja, Dipati Paramarta Siwa ta sira, munggwing Rajapurana srat mas tatur; tan doh kadi gagamaning Wilwatikta, ring Usana, dé Aya Madéwa Praméswara tusta, sakal pikanila pang kaja kalih wédurya, kalawan rupek,
❖ ❖ ❖
Sri Aji bersabda:
“Wahai orang tua, engkau bekerja untuk Dalem, engkau adalah pendamping dan penopang. Engkau mengelilingi dan memperhatikan semua, bila ada yang nyaman atau tidak, engkau yang menata dan memperbaikinya. Itulah amanatku—peganglah dengan sungguh- sungguh.”
Demikian titah Dalem. Hati Ki Jumbuh pun menjadi lega, dan seluruh kerabat menyaksikannya.
Ia menjawab:
“Baik, hamba patuhi, Paduka.”
Lalu ia berpamitan kepada semuanya, diiringi oleh seluruh kerabat. Orang-orang yang menyaksikan merasa terharu, seakan-akan dialah yang akan menggantikan kedudukan itu.
Ketika Jumbuh tiba di hadapan Kyayi Pinatih yang tegas, ia dinasihati:
“Jangan bersikap ceroboh atau sombong,
berhati-hatilah dalam setiap langkah.”
Ngurah Batan Nyuh berkata:
“Perintah Paduka telah jelas dan diterima hamba. Adapun keris itu telah dipersembahkan sebagaimana mestinya.”
Demikianlah kisah Ngurah Batan Nyuh. Kita tinggalkan sejenak bagian itu.
Dikisahkan kembali Sri Aji, yang membawa kejayaan bagi kerajaan Bali. Ia bergelar Dipati Paramarta Siwa, bersemayam di Rajapurana, dengan kemegahan bertabur emas. Keagungannya tidak kalah dengan kebesaran Wilwatikta (Majapahit), sebagaimana tercatat dalam ajaran Usana. Ia dianugerahi oleh Madéwa Praméswara, dengan sinar kebiruan keemasan, berkilau dan memancarkan kewibawaan.