Buringkit, Kaba-kaba, Panarungan, Pacung, Abyan Semal, Cacahan, Prijanggaha, Pagatépan, Brangsinga, Jlantik, Camanggawon, pinakadiining lampah I Gusti Rurah Kanca, sesek jejél lan sanjata, tan palinggaraning soca sura, umumg swaraning gamlan I Sekarsandat, ring taman warapsari, lingé Ki Gusti Pandé ring anakira, aran Ki Gusti Plangpung, Ki Gusti Jalengsog, pinakadi Ki Gusti Byansama, tan urung bapa mati, apan muni Ki Sekar Sandat, ring Warapsari, tur ta binben déning Kuta, saksat mati jero garbha si bapa, yan tan mijila, Ki Gusti Wayahan, nguni, kinon ahurip, déné sang rama, ujaré, Bonten ta kang angupa kadi tityang kangatilaring bapa, Lingé Gusti Pandé, mangké ta rinen ikang roang, aja gigisun, aja sigasigun, dén angamuk rampak, lingé anakira, sandikanira bapa, masami wala, muwang syapa ta kang aprenah kulwan, kaaprenah kidul,
❖ ❖ ❖
Hadir pula pasukan dari Buringkit, Kaba-kaba, Panarungan, Pacung, Abyan Semal, Cacahan, Prijanggaha, Pagatépan, Brangsinga, Jlantik, dan Camanggawon. Mereka mengikuti langkah I Gusti Rurah Kanca, berdesakan rapat dengan senjata terhunus. Mata mereka memancarkan keberanian; deru gamelan Sekar Sandat bergema di Taman Warapsari.
Ki Gusti Pandé lalu berkata kepada anak-anaknya—Ki Gusti Plangpung dan Ki Gusti Jalengsog—serta kepada Ki Gusti Byansama:
“Jika suara Sekar Sandat itu terus berbunyi di Warapsari, ayah akan mati di dalam kandungan peristiwa ini— sebelum sempat keluar dan menyelesaikannya.”
Ki Gusti Wayahan—yang dahulu diperintahkan ayahnya untuk tetap hidup—berkata:
“Tak ada yang dapat menggantikan diriku yang telah kehilangan ayah.”
Gusti Pandé menasihati:
“Sekarang aturlah barisan. Jangan terburu-buru, jangan bertindak gegabah,
jangan mengamuk tanpa kendali.”
Anak-anaknya menjawab dengan patuh:
“Kami akan mengikuti titah ayah.”
Maka pasukan pun dibagi dan diatur— ada yang ditempatkan di barat, ada yang di selatan— semuanya ditata untuk menghadapi apa pun yang akan terjadi.