(9b)
Tang manuṣa rekā, irika macakala ikang asu, aswara kong-kong-kong; mwah Bhaṭāra ayoga, mwah punggĕl tang manuṣa rekā. Maliḥ tang sona añakal swaranya kong-kong-kong; mwah Bhaṭāra ayoga, mwah punggĕl tang rekā.
Tan maryya tang sona añakal, swaranya king-king-king; tĕngĕranya anitir awyatara Bhaṭāra angĕka manuṣa. Ping lima tinĕhĕr punggĕl punang jadma rekā; tandwa ka herang-herang Bhaṭāra sireng ajñāna, apan alah dening ikang asu.
Nĕhĕr mwah Bhaṭāra hangwatokakĕn siddhi ajñāna, rumawaki kang triloka; dumilaḥ tang kuṇḍhā ghni, ginggung tang pratiwī maṇḍala, humijil Sang Hyang Amrĕtta Sewambā, byakta waluyā dadi manuṣa. Irika kawĕngan punang sona, awĕngis tumoning manuṣa.
Ling Bhaṭāra Hyang Paśupati Guru:
(10a)
“Mangkebyakta alah kitā wagraḥ, kĕngĕtakĕn ujar tang ūni, wastu tiga tan pariwastu, katkĕng dlaha; punang sona hamangan puriṣya ning manuṣa.”
Mingis ka herang-herang punang sambuk, ndhakṣamakna, tan tinanggapan; ya hetunya hamwit mulih, tansaḥ haswĕng tangis, ansĕl pula krĕti. Ndah waluyā mwah Sang Hyang Yamadipati, tan warṇneng awan, prāpta ng Yama Niloka.
Irika Hyang mojar ring sawatĕk ing cikra bala makabeh, maka mukaring kang ngaran Bhūta Kalikā, apaling nira:
“Uduh kamu Kalikā, mwang kita kiṅkara bala sadayā, kita kinon turun mareng madhya loka, sumĕṇdhi ingsun amangan puriṣya ning manuṣa, turun-turun katkĕng warttamāna juga. Ndya dumehnya mangkana, apan ing hulun atoḥ-toḥ.”

(9b)
Manusia yang sedang diciptakan itu, tiba-tiba terganggu oleh anjing yang menggonggong keras. Bhaṭāra kembali melakukan yoga dan memulai lagi proses penciptaan manusia itu.
Namun gangguan itu terjadi lagi; suara anjing terus terdengar. Bhaṭāra kembali melakukan yoga dan mengulang penciptaan tersebut.
Tetapi suara anjing masih tetap terdengar, kini semakin nyaring. Tanda itu menunjukkan adanya gangguan terhadap proses penjelmaan manusia. Hingga lima kali proses penciptaan itu diulang, namun selalu terganggu. Bhaṭāra menjadi heran, karena pengetahuan ilahi seakan terhalang oleh gangguan tersebut.
Kemudian Bhaṭāra meneguhkan kembali kekuatan pengetahuan sucinya, menggetarkan seluruh alam semesta. Api suci menyala, bumi berguncang, dan muncullah Sang Hyang Amrĕtta Sewambā. Dari situlah manusia akhirnya benar-benar tercipta.
Adapun suara anjing itu kemudian menjadi bagian dari kehidupan manusia, sebagai tanda yang menyertai keberadaan manusia.
Sabda Bhaṭāra Hyang Paśupati:
(10a)
“Sekarang jelas bahwa engkau telah kalah oleh gangguan itu. Ingatlah sabda-Ku dahulu: dari tiga hal yang tidak dapat dihindari, salah satunya adalah bahwa kotoran manusia akan dimakan oleh anjing.”
Mendengar itu, makhluk tersebut menjadi sedih dan kecewa, namun tidak dapat berbuat apa-apa. Ia pun kembali dengan perasaan duka.
Kemudian Sang Hyang Yamadipati kembali ke alamnya, yaitu Yamaloka.
Di sana ia bersabda kepada seluruh bala tentaranya, yang dikenal sebagai Bhūta Kalikā:
“Wahai kalian para Kalikā dan seluruh pengikutku, kalian diperintahkan turun ke dunia tengah (dunia manusia), untuk memakan kotoran manusia, dan hal itu akan berlangsung terus-menerus sepanjang zaman. Demikianlah kehendak-Ku.”
