(11b)
Makurambyan; yamatangira Paduka Bhaṭāra Mahāśuci akon sang watĕk dewata tumurun mareng Bali, angajarakĕn hulahing manuṣa. Makangūni agaweya praboting manuṣa, didine yan wruh hanambut gawe, wruh ring lapalĕkang.
Yamatang etang manuṣa padha ngangsi gawakatanĕm; ana halasāgung ring Tampuyang, ginawe janggala pagagan, olihing wong Bali aga. Rinubuḥ tang taru wagung, iniweḥ ginsĕng ing pawaka, dumilaḥ atawlu kukusnya.
Ana taru cĕlagi karitunggaknya, apan wus rinubuhan; kaya lingir rūpanikang twĕd, yan winimbakna tan wanĕh kaya wwang hanudukuḥ hangraṇa śika. Nahan praṣṭawanya.
Kunang janggala pagagan sampun wus dadi, manuṣa anambut gawe; mangkana kacarita nira ini, nĕngakna sakamantyan.
Ucapakna mwah Ki Habang lawan Ni Barak, wus lamā denya akurĕn, tumuli angalihi unggwan, akukubon ring pinggir ring dhanu; ya hetunya ingaraṇan ring Habang.
(12a)
Sāmpun pwa wrĕddhi santanā, wawu lima siki: jalu empat, strī satu. Kang panwā ingaraṇan Ki Tanah Barak; kang strī ingaraṇan Ni Lĕwiḥ.
Kunang Ki Pita akurĕn lawan Ni Jnar, sāmpun asuta wawu dua siki, laki-strī: kang jalu ngaran Hiñuḥ Gading, kang strī ngaranniku Niku Ning. Yatani kuning inalap pwa humaḥ de Ki Barak.
Kunang Ni Lĕwiḥ hingalap akurĕn lawan Hi Pita, hasuta tiga: strī sawiji, laki dua. Kang panwā strī aran Ni Kuning; pamadhe strī-laki aran Hiñuḥ Gading, mwang sang ing waruju aran Hi Gadingan.
Kunang kang ingaraṇan Ki Tanah Barak, sāmpun asuta tiga: laki satu, strī dua; kang panwā laki aran Ki Wayan Tampalan.

(11b)
Kemudian, atas perintah Paduka Bhaṭāra Mahāśuci, para dewa ditugaskan turun ke Bali untuk mengajarkan tata kehidupan manusia. Sejak saat itu manusia mulai membuat berbagai peralatan hidup, belajar bekerja, dan memahami cara bertani serta mengolah kehidupan.
Manusia mulai membuka lahan dan bercocok tanam. Di Tampuyang terdapat hutan yang sangat luas, yang kemudian dijadikan ladang oleh orang Bali kuno. Pohon-pohon besar ditebang dan dibakar, hingga asapnya mengepul tinggi.
Ada pula pohon tertentu yang tetap tersisa, menjadi penanda dan batas wilayah. Dari sanalah mulai terbentuk tata kehidupan manusia yang teratur.
Setelah hutan itu menjadi ladang, manusia mulai bekerja dan menjalani kehidupan. Demikianlah kisah itu berlangsung hingga menetap.
Diceritakan pula bahwa Ki Habang dan Ni Barak, setelah lama hidup bersama, berpindah tempat dan tinggal di tepi danau; karena itu ia dikenal dengan nama Habang.
(12a)
Keturunan mereka berkembang menjadi lima orang anak: empat laki-laki dan satu perempuan. Yang tertua bernama Ki Tanah Barak, dan yang perempuan bernama Ni Lĕwiḥ.
Sementara itu, Ki Pita menikah dengan Ni Jnar dan memiliki dua anak, laki-laki dan perempuan: yang laki-laki bernama Hiñuḥ Gading, dan yang perempuan bernama Ni Kuning. Mereka kemudian menempati sebuah rumah yang dibangun oleh Ki Barak.
Ni Lĕwiḥ kemudian menikah dengan Hi Pita dan memiliki tiga anak: satu perempuan dan dua laki-laki. Anak perempuan bernama Ni Kuning, sedangkan anak laki-lakinya bernama Hiñuḥ Gading dan Hi Gadingan.
Adapun Ki Tanah Barak memiliki tiga anak: satu laki-laki dan dua perempuan. Anak laki-lakinya bernama Ki Wayan Tampalan.
