(20b)
Mtuna manuṣa saking tangan kiwa tĕngĕn, jalu wiśtriyā, padha paring pūrṇna 119 kwehnyeka. Sinlĕhan de Bhaṭāra Smarā, rinangkubat mutang tangan kabeh, kārya sawijī strī, tan hana swaminya, mwang tan arĕp pwa mamadhu.
Tinhĕr pwa saḥ saking kana, hamurang-murang lampahira, apan katanĕhan dening gung wuyung, tan mariha sambatan angis, anĕsĕl pula krĕti.
Pwāpta eng wanantara, katmu tang twĕd nangkā, wus apiṇḍha janma kĕṇḍha hañcitaning wwang strī. Tumon tata warṇnaning lingir nangkā, lwir apsara ghaṇa yan pangidhĕp; lĕyĕp ning socā hamaniś wyakti, hanguṇḍuh jīwā.
Ya hetunya nāngucap-ucap, hatĕr hapratijñā, apalwir nyan nihan:
(21a)
“Singgih jro nĕtā wulan, maraga Sang Hyang Mona, lĕwiḥ wyakti wulangun manaḥ tityang, makādhit rĕṣṇā bhakti. Hinggih yan sadhya jro nĕ maśarira dadi manuṣa, tityang sumanggup nyadhyā mamañjak ing jrone, hanggĕn tityang jroning somaḥ.
Kayang kawkas-wkas mapanĕstis, hājak tityang jrone mrĕm, haganti-ganti rasaning paturon; tan saḥ tityang ngiring ngayah ing jrone.”
Nahan ikang panulamenya, tumuli ingaras-aras tang lingir; yayā wus atmu cumanā rasa pwa sira, wijil pwa tang retā, sadhakāla pwa mangkanā.
Kunang hapan paniṇḍha ning Hyang atitah, ya hetuning hawtu garbhini wwang mangkanā; nghing tan saḥ sira handula mesihaning Hyang.
Wkasan dhatĕng ta Bhaṭāra Brāhma kinantilan Bhaṭāra Smarā, humijil wakya nira Bhaṭāra, apalwir nya:
“Nihan, kita wong Bali aga, strī dusun, paran karĕp mu mangke, aptya aswāmī lawan tawulan?”
Humatūr punang manuṣa dulur sĕmbaḥ:
“Singgih Paduka hi pandewā, kawula handhasan mata ripadha—”

(20b)
Bhaṭāra menciptakan manusia dari tangan kiri dan kanan, laki-laki dan perempuan, jumlahnya sangat banyak. Namun oleh Bhaṭāra Smara, semua itu dilebur dan dijadikan satu perempuan saja, tanpa suami, dan tidak memiliki keinginan untuk bersuami.
Perempuan itu kemudian berjalan tanpa arah, dipenuhi perasaan gelisah dan kesepian, terus menangis dan menderita dalam batin.
Ia sampai di hutan dan bertemu dengan pohon nangka yang telah dibentuk seperti sosok manusia perempuan. Ketika melihatnya, ia terpesona—keindahannya seperti bidadari, menenangkan hati dan menarik jiwanya.
Karena itu ia mengucapkan sumpah:
(21a)
“Wahai yang bersemayam di dalam ini, jika engkau adalah Sang Hyang Mona, sungguh engkau telah memikat hatiku dan membangkitkan cinta bhakti dalam diriku.
Jika engkau berkenan menjadi manusia, aku bersedia menyatu denganmu sebagai pasangan hidup. Aku akan setia mendampingi, tidur bersamamu, dan mengabdi sepenuhnya.”
Setelah mengucapkan sumpah itu, ia memeluk sosok tersebut. Dari peristiwa itu kemudian muncul benih kehidupan, dan sejak saat itu terjadilah kehamilan pada manusia.
Namun semua itu terjadi karena kehendak Hyang yang telah ditetapkan sebelumnya.
Kemudian datang Bhaṭāra Brāhma bersama Bhaṭāra Smara dan bersabda:
“Wahai perempuan Bali Aga, apakah yang engkau kehendaki sekarang? Apakah engkau ingin memiliki suami dan menjalani kehidupan rumah tangga?”
Perempuan itu menjawab dengan penuh hormat:
“Ya, wahai para dewa, hamba…” (lanjutan pada bagian berikutnya).
