(24b)
Ran makatawur anahutang ning kawulā kayākaśa prathiwi, yan makopaman mangke den tulusakna asiḥ sang mahāmuni rikeng kawulā mangke, didyan pinrĕṣṭiṣṭā malaning pwangkulun tkĕng dalĕming śarirā ginawa mareng warttamāna jugā. Tan wanĕh pwa hulun amintah asurud hayu, lamakanya siddha anular marĕggahā braka kasuhun.
Lingira sang mahārṣi: tan wĕnang kadikami hanugrahā kita asurud hayu, ndya dumehnya nyan apan kita dudumulaning manuṣā tan wĕnang Sang Hyang haji pawehang kwar kita.
Marabas taluḥ nireṅ mata humusap paṅkajani reṇu: singgih Paduka Hyang kasuhun, tan wanĕh kawulā kĕdwa haminta samanta siḥ pakanira rikeng kawulā; kunang yan tan asiḥ sang kasuhun anugraha eng kawulā pisan ulih aknā kang kawulā—
(25a)
Kadikuna waluyā mulih i taru ginawé paran ikang kawulā handadyakĕn manuṣā tan wruh śaśaṇa tan lot hinerang-herang.
Nahan atūr irikang manuṣā rekā, humnĕng ta sira sang mahārddhika kepwan ta harṣa nira, tandwa rĕmĕrĕm Sang Hyang Diwaṅkarā sahā hutpakā. Hana wakyeng ākāśa ndya ta lwir nya:
“Anaku kamung sang paṅĕmpwan, haja si mangkana, tkawnang hanaku hawara-waraḥ lawan manuṣā rekā; ndi matangira wetning anaku amrĕtiṣṭa nimittaning haśarira manuṣā. Haja saṇḍeha, hulun anugraha hanaku.”
Mangkana antar lina pwa Bhaṭāra. Mangĕn haṅĕntas sira sang Mahāmpu Sumeru, wkasan majar sang mahāpaṇḍhya mwah:
“Hayuḥ kita kayu rekā, tuhu kita sasaraning dewata pwangūni, aśiluman maring tawulan, wĕnang kita handadi manuṣa wong lawu, ngkĕ den mi—”

(24b)
Perempuan itu berkata:
“Hamba merasa berhutang kepada alam semesta. Jika berkenan, mohon kasih Sang Mahāmuni dilimpahkan kepada hamba, agar segala kekotoran dalam diri hamba dapat disucikan dan diperbaiki dalam kehidupan ini. Hamba tidak meminta hal lain, hanya memohon jalan yang benar agar hidup hamba menjadi baik.”
Sang ṛṣi menjawab:
“Tidak semudah itu memberi anugerah keselamatan. Engkau adalah bagian dari manusia, dan tidak semua dapat langsung memperoleh anugerah dari para dewa.”
Perempuan itu menangis, air matanya jatuh, lalu berkata:
“Wahai Paduka, hamba hanya memohon satu hal: kasih dan anugerah-Mu. Jika tidak, kembalikanlah hamba seperti dahulu—menjadi pohon kembali—karena hamba tidak memahami kehidupan manusia.”
(25a)
Ia merasa tidak mengerti aturan hidup sebagai manusia dan lebih baik kembali ke asalnya.
Mendengar itu, sang ṛṣi terdiam. Tiba-tiba terdengar suara dari langit:
“Wahai anak-Ku, janganlah demikian. Engkau telah ditakdirkan menjadi manusia. Jangan ragu, Aku sendiri yang menganugerahkan hal ini kepadamu.”
Setelah suara itu lenyap, Mpu Mahāmeru memahami kehendak ilahi. Ia kemudian berkata kepada sosok tersebut:
“Wahai engkau, memang engkau adalah pilihan para dewa sejak dahulu. Engkau telah menyatu dengan manusia, dan kini engkau berhak menjadi manusia sepenuhnya…” (bersambung).
