(13b)
Tan pira ruṇṭik cita nika Ki Balwan, ndhya matangnya krodha, apan i manuṣa matūr sarwwi abacin. Nhĕr pun Balwan tumaṇḍha ngudingin, brukutihang ucapan:
“Ih, sigā manuṣa! Antyanta pracuran mu andadi manuṣa, lĕwiḥ cumantakan mu, dahating awigig, sasar kadadyan mu, tuhu wutan wring reha. Ndih ana saśaṇakat mu dĕmĕn humatur ring Hyang sarwwi abacin? Tuhu kadaden malĕmaḥ kinpĕlkĕpĕl!”
Sumahur kang manuṣa:
“Ih, paran Balwan, hajam-jam ujar mu, anambat-nambat ing tawang. Tuhu wutan pracura, hapih api wruh eng sarwwa tatwa saśaṇa; tan linggĕn kawangan mu, kumatāp kumati plya bing aweci, angambĕkakĕn irṣya. Mapisadhu, tuhu Hyang Bhaṭāra nora ruṇṭik neng aku.”
Sumahur Ki Balwan mlutuk tang netra abang, lwir sumirat ing ghni hujwala, nhĕr hanapā:
“Ih!”
(14a)
“Apan mu manuṣa hapunggung, mogā-mogā mu tan pariwastu inarūpa ina idĕp; wastu dadi wong dusun katkĕng wkasing dlaha. Doṣa mu hañampuring dewa, apan tan kĕn atinahĕn tang brāhmaṇa.”
Tumulī tang Balwan angupasantwara Bhaṭāra, yaya angulung-ulungi, sinan mata de Bhaṭāra. Irika Paduka Bhaṭāra inawe punang manuṣa kabeh.
Sa prāpta nikang wwang, kinonān likakĕn tang socanya kabeh; an lĕng Bhaṭāra, tumulī ginoret socaning manuṣa dening kapur, dinulurakĕn wakṣapā.
“Jaḥ taśmat, wastu, wastu, wastu! Kamu manuṣa dedelawaning hulun, tan wenang tumonakĕn ring padha Hyang kabeh katkĕng wkasing dlaha. Ndya matangnya doṣa mu humatur kĕn eng aku sarwwi apuriṣya; mangkana panapaning hulun tinĕmwakĕn de pratisantānanta.”

(13b)
Ki Balwan menjadi sangat marah, hatinya tersulut oleh perilaku manusia yang mempersembahkan sesuatu yang kotor. Ia berkata dengan nada keras:
“Wahai manusia! Terlalu berlebihan engkau menjadi manusia. Tingkah lakumu keterlaluan, penuh kesombongan dan tidak tahu aturan. Apa pantas engkau mempersembahkan sesuatu yang kotor kepada para dewa? Itu sungguh perbuatan yang hina!”
Manusia itu menjawab:
“Wahai Balwan, ucapanmu melambung tinggi tanpa dasar. Engkau sendiri tidak memahami seluruh ajaran dan tata kebenaran. Pikiranmu diliputi kemarahan dan iri hati. Aku yakin Bhaṭāra tidak akan murka kepadaku.”
Mendengar itu, mata Ki Balwan memerah seperti api yang menyala. Ia semakin marah dan berkata:
“Wahai manusia!”
(14a)
“Karena engkau manusia yang keras kepala, semoga engkau menjadi manusia yang hina, tidak memiliki nilai sejati hingga akhir zaman. Kesalahanmu adalah berani mempersembahkan sesuatu yang tidak suci kepada para dewa, sesuatu yang bahkan tidak layak dipersembahkan seorang brahmana.”
Ki Balwan kemudian memohon kepada Bhaṭāra, dan Bhaṭāra pun meneguhkan keputusan itu.
Ketika manusia itu datang, ia diperintahkan untuk membersihkan segala kotorannya. Bhaṭāra kemudian menandai tubuh manusia itu dengan kapur putih, digoreskan pada dadanya.
Bhaṭāra bersabda:
“Mulai saat ini, engkau manusia menjadi berbeda dari-Ku. Engkau tidak lagi dapat melihat para dewa hingga akhir zaman.
Kesalahanmu adalah karena mempersembahkan sesuatu yang kotor kepada-Ku. Maka akibat dari perbuatanmu ini akan engkau tanggung bersama seluruh keturunanmu.”
