(12b)
Kang strī ngarann i Selokā. Yata kabeh kaprĕṇaḥ hamisan, nga. siliḥ-halap, siliḥ-sĕmbaḥ. Oṁ. Mwah Hiñuḥ Gading maliḥ gangalap misan ekang ingaraṇan Ni Lokā.
Kunang Ni Selokā kahalap de Ki Gadingan, asutā lima: strī dua, jalu tiga. Mwah Hiñuḥ Gading asuta papat jalu-strī: jalu dua, strī dua.
Kunang sira Ki Wayan Tampalan talĕr sāmpun asuta lima diri: jalu tiga, strī dua.
Riwkasan padha wrĕddhi santanā pwa sirā tan ipali-pali, padha siliḥ-halap, amisan hamindon. Duking mangka sowang-sowang sowaning manuṣa, sama padha irĕng.
Tan hana pṭaknya, wenang ingucap-ucap lawan dewa; iku mimitaning wwang wruhā gawe janggala pagagan, ambabakin ngalgal, nga. anandur sajalu wiring phala bungkah, phala mula, mwang gagā, sarwwa wijā.
Tan kaṭāknā karĕṣṭyaning tatanduran nyā kabeh, iniweḥ kakubonanya, tan kurang ing pangan kinūm; ndya dumeh nyan, apan dewa dahating asiḥ, angajarakĕn hi manuṣa lekā. Mangkana kapradhatanya.
(13a)
Oṁ. Ini kāla nira Bhaṭāra kasuhun lunghā asasañjan maring janggala pagagan mwang kakubonan, lumihat karamyaning wanācala, apan wus dadi punang tatanduran sarwwa malĕṭik; arĕṇĕs tang tatanduran, dadi katinghalan Bhaṭāra dening ikang wwang.
Abyagata humatur punang wwang, apalwir nyan nihan: “Singgih pandewa, lunghā hinggih nĕngdi mangke? Manira midhĕr asasañjan, aptya tuminghal i tang tanduran.”
Hatur punang wwang: “Singgih yan mangkana, kawula suka ngatĕrakĕn sadaging pabyanan tang hulun, sarahasyaning hyun Paduka i pandewa.”
Humĕng ta Bhaṭāra, kahadhang karu i dening ki Balwan.

(12b)
Perempuan itu bernama Ni Selokā. Semua keturunan itu kemudian saling menikah dalam hubungan keluarga, saling mengambil pasangan dan saling menyembah satu sama lain.
Hiñuḥ Gading kembali mengambil pasangan dari keluarga, yaitu Ni Lokā.
Ni Selokā kemudian dipersunting oleh Ki Gadingan dan memiliki lima anak: dua perempuan dan tiga laki-laki. Hiñuḥ Gading memiliki empat anak: dua laki-laki dan dua perempuan.
Ki Wayan Tampalan juga memiliki lima anak: tiga laki-laki dan dua perempuan.
Akhirnya keturunan mereka semakin berkembang tanpa putus. Mereka saling menikah dalam lingkup keluarga, sehingga kehidupan manusia saat itu masih sederhana dan terbatas.
Belum ada aturan yang jelas; manusia masih belajar dan memahami kehidupan, termasuk membuka hutan, membuat ladang, serta menanam berbagai tanaman seperti umbi-umbian, buah-buahan, dan biji-bijian.
Segala jenis tanaman tumbuh subur, dan hasilnya cukup untuk kehidupan. Hal itu terjadi karena kasih para dewa yang mengajarkan manusia cara hidup.
(13a)
Pada suatu waktu, Bhaṭāra turun dan berjalan-jalan ke ladang dan kebun, melihat keindahan alam dan hasil tanaman yang telah tumbuh subur dan berkembang dengan baik.
Manusia melihat kedatangan Bhaṭāra dan menyambutnya dengan hormat, lalu berkata:
“Wahai para dewa, ke manakah Paduka hendak pergi sekarang? Hamba sedang berkeliling melihat tanaman yang tumbuh.”
Mereka berkata lagi:
“Jika berkenan, kami dengan senang hati akan mempersembahkan hasil ladang kami kepada Paduka sebagai tanda bakti dan penghormatan.”
Mendengar itu, Bhaṭāra terdiam sejenak, namun kemudian dihadang oleh seseorang bernama Ki Balwan.
